Foto: Fenny
Gedicht

Oonze Vriejheid

Noa völle jaorn vier wiej noe oonze vriejheid,

Van t, Duutse juk oons vief joar op-elegt.

Dee joarn van moord en ok van völle piene,

ginn menning ha-j en ok gin eagen recht.

Toew meansen weg evoerd wödden in de treinen,

noa kampm gung, woar honger was en dood.

En det nen meansenleaven toew hemoa neet teln,

Veur heur ok neet het daegelijks stukkiej brood.

Wiej zaagn de V 1 noa Engelaand hen vliegen,

Dee joarn van spanning was toew oongekend.

Mar doar kwam toew einde an diej oonderdrukking

En ok an de honger en an’t bombardement.

Van oaver zee kwaam oonze bevrieders,

An Normandieskust gung ziej doar toew an laand.

Diej dappere soldaoten hebt heur leaven egeven,

ziej sneuveln op det vreamde Fraanse straand.

De stried diej wödden in Duustlaand uut evöchen,

biej Remagen over de breeje rivier de Rijn.

Het was den Hitler diej ziej doar toew zöchen

Hij pleegn zölfmoord, de lafbek van Berlijn.

Veur oonse vriejheid zint die soldoaten doar evallen,

Begraven in de vremde verre van huus,

Herdenke wiej heur leaven in miljoenen tallen

De riejen graeven met doarop het witte kruus.

Noew joaren later stoat wiej biej heur graam

Wiej legt doar blomen biej het oorlogsmonument.

Veur oonze vriejheid die zee met heur leaven gaam,

diej vrieheid dee’t wiej noew nog daegelijks kent.

Fenny Martens-Berends

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden