Annemieke Kirch
Annemieke Kirch (Foto: )
Annemieke Kirch

Nu waren wij aan de beurt

Veel van mijn cliënten komen bij mij omdat ze iets heftigs hebben meegemaakt. Een burn-out, een overlijden of het verlies van een baan. Soms staan ze hierdoor continue 'aan'. Soms zijn ze neergeslagen of te moe om een stap te zetten.


Vorige week op een gewone doordeweekse dag was ik aan de beurt. Mijn man kwam 10 minuten eerder thuis dan ik. Ik stond in de file en had hem gevraagd daarom alvast de hond op te halen bij de oppas.
Het duurde even voordat hij doorhad dat er iets mis was. De hond liep voor hem uit en verdween bij binnenkomst direct door de achterdeur. Wat bleek; deze stond wagenwijd open. De deur had allerlei sporen van braak maar de ruit was nog in tact. Boven in de studeerkamer bleek de ravage groter. Deze bleek niet bestand tegen een grote kei.
Glas lag overal. We vonden het zelfs terug in de muren. En de kei lag als een eenzame getuige op de grond.


Wij hadden een soort van geluk. Naast de ravage bleek er niets weg en niets was (nog) overhoop gehaald. Ik was blij dat de heren het hazenpad hadden gezocht. En niet de confrontatie hadden gezocht maar je voelt toch een woede opkomen. Iedereen is altijd welkom bij mij thuis maar dan wel omdat ik ze uitnodig als gast. Dit is onze veilige haven.

Zelf heb ik het ooit eerder meegemaakt. Toen was wel alles weg en mijn huis was overhoop gehaald. De impact hiervan was groot, het gevoel van onveiligheid enorm. En het heeft lang geduurd voor de nachtmerries voorbij waren. Nu viel het mee. De hond ligt weer in de vensterbank en doet waar hij voor is aangenomen. Wij krijgen nieuwe ramen en deuren maar toch. Wie zijn deze mensen, hoe zien hun ouders eruit en wat gaat er om in hun hoofd...


Annemieke Kirch
Contact met me opnemen? Dat kan: Annemieke@
Twente-Counseling.nl

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden