Margreeth geniet nu al van haar rol in de steunfractie en verheugd zich op haar werk als gemeenteraadslid en het feit dat zij iets kan betekenen voor de maatschappij.
Margreeth geniet nu al van haar rol in de steunfractie en verheugd zich op haar werk als gemeenteraadslid en het feit dat zij iets kan betekenen voor de maatschappij. (Foto: )

Margreeth Krommendijk versterkt de raad

Margreeth Krommendijk vult vanaf volgende week de lege stoel die Ruben Minkjan achterlaat in de gemeenteraad. Ze neemt niet de voorzittershamer van hem over, maar wel diverse taken. Hoe combineert ze dat allemaal met haar werk, gezin en vrijwilligerswerk?

door Annemieke van Ipenburg/Tekststroom

Nijverdal - We spreken elkaar op een dinsdagavond, als de kinderen naar korfbaltraining zijn, zodat we even rustig kunnen praten. Een van de weinige momenten die ze heeft, gaf ze aan. Maar dat is dan straks verleden tijd. Margreeth lacht. "Daar komt het wel een beetje op neer," beaamt ze. "Maar eigenlijk ben ik er al veel langer mee bezig. Ik neem al een tijd actief deel aan de steunfractie en als ik niet naar de vergaderingen toe kan, luister ik mee via de laptop."

Politiek is leuk

"Ik heb politiek altijd al heel leuk gevonden," vertelt ze verder. "Toen ik jong was, was ik jeugdlid van de GPV, de voorloper van de Christen Unie. Tot ik een jaar of zestien was en ging studeren, toen verdween het allemaal naar de achtergrond. Waar het bleef sluimeren. De afgelopen jaren ben ik weer actiever geworden en zo stond ik dit jaar op de lijst van de Provincie Staten. Met mijn werk voor provinciale staten stop ik nu, dat is niet te combineren met de gemeenteraad. Ik heb ook nog een gezin en werk." En vrijwilligerswerk bij de korfbal.

Rechtvaardigheidsgevoel

Ze lacht weer. "Ja, dat ook nog, ik fluit regelmatig wedstrijden. En soms bemoei ik me daar een beetje met dingen. Ik heb graag ergens een mening over, maar dan wel gebaseerd op kennis. Als ik van mening ben dat iets op een andere manier beter kan, zoek ik informatie op, spreek met mensen waarom dingen nu zo gaan en vorm mij een mening. Die ik dan vervolgens ventileer. Ik heb ook een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Regels zijn er niet voor niets en gelden voor iedereen op dezelfde manier. En die moeten we dan ook op een goede manier handhaven, eenduidig. Wat je nu toch wel regelmatig ziet, is dat mensen die goed voor zichzelf op kunnen komen meer voor elkaar krijgen dan die mensen die dat niet kunnen. Dat druist in tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel. Wij moeten er als politieke partij voor zorgen dat we naar iedereen even goed luisteren en ook oog hebben voor de mensen die minder hard schreeuwen."

Geven en nemen

"Politiek blijft een kwestie van geven en nemen. Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken en dat levert behoorlijk wat spanningsvelden op. Elke partij heeft wel punten waar ze strak aan vast houden, maar je weet van te voren dat je ergens een compromis moet sluiten en daar houd je rekening mee. Ook van de andere partijen. Naar de kiezer toe moet je daarin duidelijk zijn. Mijn motto is: liever onvriendelijk dan onduidelijk. Mensen moeten weten wat ze aan me hebben en daar pleit ik ook voor bij de Christen Unie en de gemeenteraad. Wat wij ons allemaal voor ogen moeten houden, is dat bij alle punten op de agenda mensen uit de samenleving betrokken zijn. Die mensen moeten wij blijven zien. Wij beslissen over het geld van al die mensen en dat moeten we echt zorgvuldig doen."

"En tegelijkertijd zijn we bezig met heel praktische zaken, bijvoorbeeld carbid schieten. Ik houd van die afwisseling!" sluit ze af met een stralende lach.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden