Foto:

#MeToo-moeheid is feit

Hallo,

Ok, ik snijd waarschijnlijk een gevoelig onderwerp aan. Bijna iedereen heeft er in ieder geval een zeer specifieke mening over.

Toen #MeToo gelanceerd werd in 2017, deelden 14 miljoen mensen hun verhaal over seksueel grensoverschrijdend gedrag op Twitter. Het doel was vooral aantonen hoe wijdverbreid machtsmisbruik en seksueel geweld is. De vraag is, heeft dit ons gedrag veranderd op de werkvloer en de sportvelden? Want dit is uiteindelijk de plek waar machtsverhoudingen bestaan.
Verhalen over aanrandingen, seksueel grensoverschrijdend gedrag, machtsmisbruik en verkrachtingen werden gedeeld en de namen van daders publiek gemaakt. Nu, twee jaar later, haalt nog wekelijks iets of iemand in de krant. Door #Metoo kunnen we er niet meer onderuit. We zien we hoe ontzettend groot de omvang van het probleem is. Maar staat het dan ook bij iedere sportvereniging, bij ieder bedrijf op de agenda? Nee. Want hoewel het ons alerter heeft gemaakt op grensoverschrijdend gedrag, is er een '#MeToo-moeheid' opgetreden. Worden we niet te preuts, mag er dan niks meer, een schouderklopje moet kunnen, wordt er gezegd. En dat terwijl we praten over enorme aantallen vrouwen die zich eindelijk durven uitspreken, die de schaamte voorbij zijn. Vreemd genoeg zijn het toch weer de vrouwen die zich moeten verantwoorden.
Zelf ben ik externe vertrouwenspersoon en gelukkig zien steeds meer bedrijven het nut in van aandacht, bespreekbaar maken en openheid. Openheid voor die zaken die we liever niet zien op de werkvloer, maar die wel plaatsvinden. Keer op keer bespreekbaar maken hoe we met elkaar om willen gaan door trainingen, maar ook erkennen dat er op elke werkvloer, op elk sportveld dingen gebeuren die we liever niet zien.
Toch zie ik, dat als de eerste casus zich aandient het lastig en ongemakkelijk wordt. Aandacht voor gedragscodes is een eerste stap. Een vertrouwenspersoon aanstellen een tweede (liefst een in- én een externe), maar de praktijk blijkt weerbarstig. Veel grote bedrijven hebben een gedragscode, Code of Conduct, een vertrouwenspersoon of een beroepscode. De meeste bedrijven vinden dat dit goed werkt. Maar zolang nog een op de 6 medewerkers aangeeft te maken te hebben met ongewenst gedrag op de werkvloer, kunnen we niet zeggen 'het gebeurt niet bij ons'. Zolang 45% van de Nederlandse vrouwen aangeeft ooit met (fysiek/seksueel) geweld of intimidatie te maken hebben gehad (in variëteit van ernst) en zolang er nog hele groepen mensen zijn die zonder enige schroom de daders vrijpleiten, hiervoor zelfs de barricades opgaan (omdat hij zo goed kan zingen, toneelspelen of zo leuk is met kinderen), is er nog veel werk aan de winkel.
Toen een van mijn klanten vroeg of ik anoniem wilde onderzoeken wat de gevolgen zijn van grensoverschrijdend gedrag (pesten, discriminatie, intimidatie, werkdruk) voor het ziekteverzuim, schrokken we van de cijfers. Aandacht en openheid loont. Het levert niet alleen geld op, maar ook een betere werksfeer en motivatie. Iedereen verdient een veilige en prettige werkplek.

Annemieke

twente-counseling.nl

Meer berichten