'Mama, ik snap er helemaal niets van!'


<p>Kiandra en Merlijn konden even lekker uitrazen tijdens een wandeling over de Sallandse Heuvelrug en ik kreeg mijn broodnodige beweging.</p>

Kiandra en Merlijn konden even lekker uitrazen tijdens een wandeling over de Sallandse Heuvelrug en ik kreeg mijn broodnodige beweging.

(Foto: A van Ipenburg)
In de krant

'Mama, ik snap er helemaal niets van!'

Het huiswerk is nog niet af, of de kinderen vragen al of ze op hun tablet, mobiel, wat voor apparaat dan ook spelletjes mogen doen. ‘Nee’ zeggen levert automatisch de vraag op of ze televisie mogen kijken. Met een blik uit het raam zie je dat het regent, dus buitenspelen is niet echt een optie. Waar is het mooie weer van de vorige lockdown gebleven?

Nijverdal - Of je nou in Nijverdal, Utrecht, Friesland of ergens anders in Nederland woont, dit tafereel komt je waarschijnlijk wel bekend voor als je schoolgaande kinderen hebt. En dan specifiek kinderen die naar de basisschool gaan. Leerlingen van het voortgezet onderwijs zitten praktisch de hele dag op hun kamer en telefoon, hoorde ik uit betrouwbare bron. En als ze nog ouder zijn en met hun beroepsopleiding bezig zijn hoor je ze ‘s avonds laat, als je zelf naar bed gaat, nog met klasgenoten in gesprek over een bepaald project. Dat klinkt makkelijk voor de ouders, maar zeker als je kinderen nog wat jonger zijn, kun je als ouder flink in de knoop komen tijdens zo’n lockdown. Zeker als je ze elke dag moet motiveren om hun schoolwerk te maken, of er de hele tijd actief bij moet zijn. Wanneer kun je dan je eigen werk doen?

Basisschool

Mijn kinderen gaan nog naar de basisschool en zien hun schoolwerk als tijdverdrijf. Als ik ‘s morgens beneden kom, hebben zij al ontbeten en zijn met hun schoolwerk bezig. Tenminste dat is nu het geval. Na de eerste dag online school voelde ik me net een octopus. Met mijn acht armen in de knoop. Drie laptops aan op tafel, want ja, ik moet ook zorgen dat de verhalen voor deze krant op tijd klaar zijn. Op zoek naar de weektaak voor zoonlief, door naar dochterlief, die niet in het juiste programma kan komen, omdat de computer dat niet toestaat. Waarom niet?!? Dan maar ruilen van computer en een paar minuten te laat toch in de les. “Mam, waar is mijn wisbordje?” Op kop in de tas en, voilà, één wisbordje, met stift en doekje. Tijdens de instructies heb ik even rust en kan ik aan mijn verhalen werken. Niet helemaal vlekkeloos, want deze computer werkt net iets anders dan mijn eigen... Helaas gaat de instructie sneller voorbij dan ik graag wil. “Mam, ik kan niet bij mijn opdrachten komen,” aldus dochterlief. Nog eens goed lezen wat er in de weektaak staat, de berichten in Parro, het helpt allemaal niets. Dochterlief heeft niet de goede toegang. Juf gaat het regelen.

Doe wat anders

Na die eerste rommelige dag lijkt er de tweede dag iets meer structuur in te komen. Dochter en zoon weten waar ze alles moeten vinden, dochter kan haar achterstand wegwerken en ik hoef nog maar sporadisch bij te springen. Zolang zij met hun schoolwerk bezig zijn, betekent dit nog wel diverse onderbrekingen, maar na de lunch mogen ze dan toch even gamen en keert de rust terug. Eindelijk, ik ben aan de beurt! Maar ja, omdat ik toch een goede, verantwoorde ouder wil zijn, beslis ik dat de apparaten na een uur uit moeten.

Het blijkt tijd voor iets lekkers en als ik dat geregeld heb, heb ik nog een paar minuten respijt. De kinderen doen een tijdje hun best een andere activiteit te vinden, gaan zelfs even lekker naar buiten, maar komen al snel weer binnen. “Het regent!” Om meteen te vragen of ze op hun apparaten mogen. “Nee,” zeg ik heel resoluut, met als gevolg dat ze bij mij staan te hangen en ik dus niet kan werken. “Ga iets doen!” Ze druipen af naar boven, waar ik vervolgens het nodige gegil en geschreeuw vandaan hoor komen. Als het vervolgens stil wordt, vraag ik me af wat ze aan het uitspoken zijn. Dat is nooit goed, hè, als de kinderen ineens stil zijn. Als ze even later weer denderend en lachend naar beneden komen, is al snel duidelijk waarom het zo stil was. “We hebben verstoppertje gedaan! Ik had me in de kast verstopt.” Ik durf niet te gaan kijken of de kast nog overeind staat en heel is. Ze hebben elkaar in ieder geval weer helemaal gevonden en gaan beneden vrolijk verder met donderjagen.

“Ga alsjeblieft even tv kijken!” roep ik na vijf keer vragen of het iets rustiger kan. Eindelijk keert de rust terug en kan ik mijn werk afmaken...

Vanaf morgen gaan we elke dag minstens een half uur wandelen, neem ik me voor. Dan kunnen de kinderen even lekker uitrazen en krijg ik ook wat frisse lucht en de broodnodige beweging.

Annemieke van Ipenburg
Freelancer
Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden